"ทางเดิน" way walk (โคตร ตรง)
หนึ่งในคติประจำใจของผม "ทางเดินเรา ... ความคิดเรา ... ชีวิตเรา... ด้วยตัวเรา" อาจจะเป็นคติที่เห็นแก่ตัวไปซักนิดแต่ผมชอบคำนี้ทางเดินเรา ความคิดเรา ชีวิตเรา ด้วยตัวเรา ตรง ๆ ตามนั้นเลยล่ะครับมันเป็นของเราใครจะทำไมล่ะของ ๆ ผม ผมกำหนดมันเอง
แต่อย่าลืมไปนะครับเราเป็นคนกำหนดมันเองก็จริง เราก็ต้องเป็นคนสร้างมันเองด้วย ตามปกติแล้วทางเดินเนี่ย รัฐบาลเขาจะสร้างให้ตามข้างถนน หรือเรียกว่า ฟุตบาด (เขียนไงฟะ) แต่นั่นมันไม่ใช่ทางเดินที่เราจะพูดกันถึงวันนี้วันนี้เราจะพูดถึงทางเดินในชีวิตที่เราต้องเจอ บางคนอาจเรียกว่าทางเลือกในชีวิตเป็นทางแยกเป็นขั้วหัวใจ เป็นเส้นเลือดฝอย (เป็นไรนักหนาวะ) เอางี้มันเป็น หนึ่งในสิ่งที่เราจะต้องตัดสินใจ และมันก็เป็นอะไรที่ตัดสินใจยากซะด้วยสิ เลือกแยกไปทางขวาอาจเข้ากรุงเทพ แต่ถ้าคุณเลี้ยวซ้าย คุณอาจจะออกไปมาเลย์เลยก็ได้ จริงมั้ย



วันนี้จะคุยกันเรื่องวิธีการเลือกทางเดินและเลือกเดินของผมว่าผมมีแนวคิด ชีวิต ทางเลือกอย่างไร กับไอ้คำว่า "ทางเดิน" คำสั้น ๆ นี้

"ผมจะเลือกทางเดินของผมเอง"
เป๊ะเลยเข้าล๊อคพอดี ผมจะเดินเองผมไม่ให้ใครมาจูงผมไปหรอก นี่มันชีวิตผมนี่ทำไมผมต้องเดินตามใครไป ทำไมต้องให้คนเดินนำถ้ามีคนเดินนำผมจะมองเห็นทัศนียภาพข้างหน้าได้ชัดเจนได้ยังไงล่ะ ไอ้แผ่นหลังของเขามันบังแสงสว่างจากปากถ้ำซะมิดเลยนี่นา ผมมองไม่เห็น ไม่เอาผมไม่เดินตามใคร


"ผมจะพลาดของผมเอง"
ทำไมล่ะก็ในเมื่อผมเลือกเดินเองแล้วนี่ ผมพลาดมันก็ต้องความผิดผมสิ ใช่เมื่อเราเลือกเองแล้วเราจะเอาความผิดพลาดไปโยนให้ใครไม่ได้เลยนอกจากก้มหน้ายอมรับและเดินต่อไปในทางนั้น แล้วไงล่ะมันอาจจะอ้อมไปหน่อยแต่ถนนทุกสายมันก็เชื่อมต่อกันนี่หว่า ยังไงซักวันมันก็คงจะเวียนไปถึงถนนหลักเส้นนั้นก็ได้นี่นา ถนนเส้นที่ทุกคนเรียกกันว่า "ความสำเร็จ" จำไว้เลยทุกคน ไม่มีถนนที่ชื่อว่า "ความล้มเหลว" อยู่บนโลกนี้หรอกทุกทางเป็นความ "สำเร็จ" แค่ได้เกิดมามีชีวิต แค่ได้เห็นโลกที่แสนสวยคุณก็ ประสบความสำเร็จสุดยอดในชีวิตแล้ว ลองคิดถึงพี่น้อง อีกกว่าห้าพันล้านตัวที่ไม่ได้เกิดมาดูโลกกับคุณสิ มันน่าเสียดายแค่ไหน


"ถ้าเจอหลุมผมจะกลบมันเอง"
ก็อีกน่ะแหละ ใครจะมาช่วยล่ะ มึงเดินของมึงเองนี่ กูบอกให้ไปทางอื่นมึงก็ไม่เชื่อ สมน้ำหน้าแล้วตกหลุมไปคนเดียวเถอะกูไปทางที่เขาไปกันดีกว่า (นี่เป็นคำที่เพื่อนผมบอกมา) ใช่ กูเดินพลาด กูตกหลุมแล้วไงล่ะอย่างน้อยกูก็ได้เลือกทางเองนี่หว่า เข้าใจมะ แนว อ่ะ แนว ทำอะไรไม่เหมือนใครง่ะ แสรด (นอกเรื่องละ) หลุมที่ผมตกเอง (อาจจะขุดเองด้วยซ้ำ) ผมก็ต้องเป็นคนกลบมันเองเพื่อให้ทางเดิน ที่ชื่อว่า ชีวิตนี้ ราบเรียบ ผมจะตะกายออกมาจากหลุมนั้นให้ได้ แน่ล่ะ ใครจะไปยอมตายอย่างโดดเดี่ยวอยู่ในหลุมที่ ทั้งมืดแล้วก็แคบล่ะ จริงมั้ย ???


"หกล้มแล้วมึงต้องลุกเอง"
หัวข้อนี้อาจจะใช้คำแรงไปหน่อย มึง กู แต่ผมว่าจะมาใช้คำเบา ๆ มันไม่สื่อถึงอารมณ์หรอก เมื่อหกล้มแล้วคิดไว้ได้เลยในใจว่า "มึงเดินเอง มึงสะดุดเอง แล้วมึงก็ต้องลุกเอง" ใครมันจะมาพยุงล่ะครับ ก็ในเมื่อทางของผม มีแต่ผมที่เดินมา มันมีแต่ผมที่เลือกมา ทางที่เต็มไปด้วยหลุม ทางที่มีแต่ความยากลำบาก มันก็ต้องลุกเองสิ หกล้ม เจ็บ ขาพลิก นั่งพักก่อนริมทางดูต้นไม้ใบหญ้ามันหัวเราะเยาะเราไปก่อน ซักวัน วันไหนที่ไปถึงตรงนั้น แล้วกูจะกลับมาเอายาฆ่าหญ้ามาด้วยมึงจำไว้เลยมึงเคยหัวเราะเยาะกู หายเจ็บรึยัง ?? หายเจ็บแล้วก็ลุกสิ นั่งนาน ๆ ตูดด้านเดี๋ยวไม่สวย !!!


"วันนี้ก็ยังเดินอยู่"
มันต้องเดินต่อไป อย่างว่าแหละ เส้นทางสาย "ชีวิต" มันไม่ไม่มีวันสิ้นสุด มันยังเหลือ "ทางเดิน" ให้เราเลือกอีกหลายเส้นทาง ไปถึงตัวเมืองแล้ว ก็อยากเที่ยวบ้าง อยากไปต่างจังหวัดบ้าง เป็นเรื่องธรรมดาของคนเรา "ทางเดิน" มันจะจบก็ต่อเมื่อ ฝาโลงมันมาปิดหน้าเราไปแล้วเท่านั้นล่ะมั้ง


เรื่องราววันนี้อาจจะไม่ตลกซักเท่าไหร่ มาพิมพ์ตอนกำลังเครียด เนื่องจากผมดันไปตกหลุม บนทางเดินที่ผมเลือกเองทั้ง ๆ ที่คนอื่นเตือนไว้แล้ว ผมกำลังคิดหาทางจะตะกายออกหลุมยังไง แล้วจะก้าวเดินไปให้เร็วที่สุด แต่ก็นะบางทีผมอาจจะต้องย้อนกลับไปที่ทางแยกเดิมอีกครั้งแล้วหาทางเดินใหม่ ที่คิดว่าจะเดินไป ขอให้สนุกสนานกับทางเดินชีวิตให้เต็มที่นะครับ