ก็อีกนั่นแหละครับกลอนเก่า ๆ เอาของเขามาหากิน ใครที่เคยฟังอาจารย์นักพูดที่หัวล้าน ๆ (ชื่อไรนะ) คงจะเคยได้ยินกันบ่อย ๆ วันนี้จะเอามาให้อ่านกันอีกทีแล้วกัน กลัว ๆ ว่าบางคนจะเห็นความสำคัญของวัน ๆ นี้ผิดไปอย่างไม่น่าให้อภัย ส่วนตัวผมแล้วไม่เคยจัดงานวันเกิด ส่วนใหญ่ก็นั่งกินอะไร ๆ กันทั้งครอบครัวไม่ได้เชิญแขกอ่ะนะ ไม่ใช่ไรหรอก มันเปลืองตัง


ดอกไม้ใกล้หมอน​
อ​.​นภาลัย​ (ฤกษ์ชนะ) ​สุวรรณธาดา

งานวันเกิดยิ่งใหญ่ใครคนนั้น​
ฉลองกันในกลุ่มผู้ลุ่มหลง
หลงลาภยศสรรเสริญเพลินทะนง
วันเกิดส่งชีพสั้นเร่งวันตาย
อีกมุมหนึ่งซึ่งเหงาน่าเศร้าแท้
หญิงแก่ๆ​ ​นั่งหงอยและคอยหาย
โอ้วันนี้ในวันอันตราย
แม่คลอดสายโลหิตแทบปลิดชนม์
วันเกิดลูกเกือบคล้ายวันตายแม่
เจ็บท้องแท้เท่าไรก็ไม่บ่น
กว่าอุ้มท้องกว่าคลอดรอดเป็นคน
เติบโตจนบัดนี้นี่เพราะใคร
แม่เจ็บเจียนขาดใจในวันนั้น
กลับเป็นวันลูกฉลองกันผ่องใส
ได้ชีวิตแล้วก็เหลิงระเริงใจ
ลืมผู้ให้ชีวิตอนิจจา
ไฉนเราเรียกกันว่าวันเกิด
วันผู้ให้กำ​เนิดจะถูกกว่า
คำอวยพรที่เขียนควรเปลี่ยนมา
ให้มารดาคุณเป็นสุขจึงถูกแท้
เลิกจัดงานวันเกิดกันเถิดนะ
ควรแต่จะคุกเข่ากราบเท้าแม่
รำลึกถึงพระคุณอบอุ่นแด
อย่ามัวแต่จัดงานประจานตัว